Steve Levitt Quits His Podcast, Joins Ours | Freakonomics Radio

در این قسمت ویژه از پادکست رادیو فریکونومیکس (Freconomics Radio)، استیون دابنر (Steven Dubner) با همکار و دوست قدیمی خود، استیو لویت (Steve Levitt)، اقتصاددان برجسته دانشگاه شیکاگو (University of Chicago)، به گفتگو می‌نشیند. این گفتگو به مناسبت پایان پادکست اختصاصی لویت با نام «افرادی که بیشتر تحسین می‌کنم» (People I Mostly Admire) انجام شده است. لویت در این مصاحبه از دلایل شخصی خود برای توقف این پروژه موفق، تجربیات یادگیری‌اش در طول پنج سال مصاحبه با نوابغ، و تمرکز جدیدش بر تغییر نظام آموزشی از طریق تاسیس مدارس مدرن سخن می‌گوید.

نکات کلیدی:
• تغییر نقش استیو لویت از تولیدکننده دانش به مصرف‌کننده ایده‌های جدید در طول پنج سال پادکست.
• تاثیر عمیق مفاهیم معنوی و بودیسم بر دیدگاه عقلانی و علمی لویت پس از سفر به هند.
• انتقاد شدید از سیستم آموزشی فعلی و تلاش برای جایگزینی یادگیری اجباری با یادگیری مبتنی بر اشتیاق.
• نقش دوگانه هوش مصنوعی در آموزش به عنوان ابزاری برای یادگیری عمیق یا وسیله‌ای برای فرار از یادگیری.
• بازگشت استیو لویت به رادیو فریکونومیکس به عنوان میزبان مهمان برای بررسی سیاست‌گذاری‌های عمومی.

خداحافظی با پادکست و چالش‌های مصاحبه با بزرگان

استیو لویت (Steve Levitt) توضیح می‌دهد که پس از پنج سال اجرای پادکست «افرادی که بیشتر تحسین می‌کنم» (People I Mostly Admire)، تصمیم به توقف آن گرفته است. او اعتراف می‌کند که برخلاف انتظارش، جذب افراد بسیار مشهور با گذشت زمان آسان‌تر نشد. او به تلاش‌های ناموفق خود برای مصاحبه با افرادی مانند تیلور سوئیفت (Taylor Swift) و جوئل اوستین (Joel Osteen)، مبلغ مذهبی مشهور، اشاره می‌کند.

لویت می‌گوید که پادکست برای او ابزاری بود تا از دنیای آکادمیک که در آن تحت فشار برای تولید مداوم دانش بود، فاصله بگیرد و به یک مصرف‌کننده ایده‌ها تبدیل شود. او در این دوران بیش از هر زمان دیگری کتاب خوانده و با نظم ناشی از ضرب‌الاجل‌های رسانه‌ای، توانسته است دیدگاه‌های خود را گسترش دهد. با این حال، فشار تولید هفتگی محتوا در ابتدا برای او بسیار سنگین بود و باعث شد برنامه را به صورت دو هفته یک‌بار ادامه دهد تا تعادل زندگی‌اش حفظ شود.

تحول معنوی یک اقتصاددان عقل‌گرا

یکی از بخش‌های غافلگیرکننده این گفتگو، صحبت درباره گرایش‌های معنوی استیو لویت است. او که خود را یک راسیونالیست یا عقل‌گرا می‌داند، از سفر یک‌ماهه خود به هند (India) به همراه همسرش سوزان (Suzanne) می‌گوید. لویت اعتراف می‌کند که در ابتدا با اکراه فراوان و بدون تلفن همراه به این سفر رفت، اما در نهایت دچار نوعی بیداری معنوی شد.

او توضیح می‌دهد که چگونه با الهام از آموزه‌های بودیسم، یاد گرفت که دست از تلاش مداوم برای رسیدن به اهداف بردارد و در لحظه حضور داشته باشد. این تجربه به او کمک کرد تا در مصاحبه‌هایش با افرادی مانند بی.جی میلر (BJ Miller)، پزشک متخصص مراقبت‌های پایان عمر، عمیق‌تر به موضوعاتی مثل مرگ و معنای زندگی بپردازد. او اکنون معتقد است که قدرت ایمان به جهان و اثر پلاسیبو در بهبود کیفیت زندگی انسان‌ها نقش مهمی ایفا می‌کند.

انقلاب در آموزش و تاسیس آزمایشگاه لویت

دلیل اصلی استیو لویت برای رها کردن پادکست، تمرکز بر پروژه‌ای است که آن را میراث اصلی خود می‌داند: تغییر نظام آموزشی. او مرکزی به نام آزمایشگاه لویت (Levitt Lab) را در دانشگاه ایالتی آریزونا (Arizona State University) تاسیس کرده و قصد دارد شعبات دیگری در بوستون (Boston) و لس آنجلس (Los Angeles) افتتاح کند.

لویت به شدت از سیستم فعلی که دانش‌آموزان را مجبور به حفظ کردن مطالب برای گرفتن نمره می‌کند، انتقاد دارد. او با الهام از سلمان خان (Sal Khan)، موسس آکادمی خان (Khan Academy)، بر مفهوم «یادگیری تسلط‌محور» تاکید می‌کند. در این روش، دانش‌آموزان تا زمانی که مطلبی را کاملاً یاد نگرفته‌اند به مرحله بعد نمی‌روند. او معتقد است که سیستم فعلی، خلاقیت و اشتیاق یادگیری را در بااستعدادترین دانش‌آموزان نیز از بین می‌برد و آن‌ها را به ماشین‌های «تیک زدن گزینه‌ها» تبدیل می‌کند.

هوش مصنوعی؛ فرشته نجات یا بلای جان آموزش؟

در گفتگو با استیون دابنر (Steven Dubner)، موضوع هوش مصنوعی و ابزارهایی مانند چت جی‌پی‌تی (Chat GPT) مطرح می‌شود. لویت دیدگاهی دوگانه به این فناوری دارد. او معتقد است برای یادگیرندگان مشتاق، هوش مصنوعی بهترین ابزار تاریخ برای یادگیری سریع و عمیق است. اما برای دانش‌آموزانی که انگیزه‌ای ندارند، این فناوری به ابزاری برای تقلب و فرار از یادگیری تبدیل شده است.

او تاکید می‌کند که کلید حل این بحران، «درگیر کردن» (Engagement) دانش‌آموزان است. اگر دانش‌آموز به موضوعی علاقه داشته باشد، هوش مصنوعی به او کمک می‌کند تا کارهایی انجام دهد که نسل‌های قبلی هرگز قادر به انجامش نبودند. اما بدون اشتیاق، هوش مصنوعی باعث می‌شود دانش‌آموزان بدون یادگیری هیچ مطلبی، دوران تحصیل را سپری کنند. لویت هشدار می‌دهد که اگر نتوانیم سطح درگیری دانش‌آموزان را بالا ببریم، با یک فاجعه آموزشی روبرو خواهیم شد.

مروری بر خاطره‌انگیزترین مصاحبه‌های پادکست

لویت در پاسخ به دابنر، به برخی از مهم‌ترین مصاحبه‌های خود اشاره می‌کند. مصاحبه با دخترانش، آماندا (Amanda) و لیلی (Lily)، برای او بسیار خاص بود زیرا باعث شد ارتباطی عمیق و متفاوت با آن‌ها برقرار کند. همچنین مصاحبه با وندی مک‌ناتن (Wendy MacNaughton)، هنرمند و تصویرگر، برای او تجربه‌ای منحصربه‌فرد بود؛ چرا که برخورد دنیای یک اقتصاددان با یک هنرمند منجر به کشف پیوندهای انسانی عمیقی شد.

او همچنین از مصاحبه با یووال نوح هراری (Yuval Noah Harari)، نویسنده کتاب انسان خردمند (Sapiens)، یاد می‌کند. لویت با به چالش کشیدن سبک نویسندگی هراری و نبود شخصیت‌های انسانی در کتاب‌هایش، توانست گفتگویی متفاوت و صریح با او داشته باشد. در مقابل، او از تجربه دشوار مصاحبه با آرنولد شوارتزنگر (Arnold Schwarzenegger) می‌گوید که به دلیل پایبندی شدید آرنولد به متن‌های از پیش آماده شده، نفوذ به لایه‌های درونی او بسیار سخت بود.

بازگشت به رادیو فریکونومیکس و پروژه‌های آینده

در پایان، استیون دابنر مژده می‌دهد که پایان پادکست لویت به معنای غیبت او نخواهد بود. استیو لویت قرار است به عنوان میزبان مهمان در برخی از قسمت‌های رادیو فریکونومیکس (Freconomics Radio) حضور یابد. لویت ابراز امیدواری می‌کند که در این قالب جدید بتواند بر روی سیاست‌گذاری‌های عمومی (Policy) تمرکز کند.

او قصد دارد موضوعاتی مانند مشوق‌های توسعه دارویی و کاربرد صحیح هوش مصنوعی در مدارس را از دیدگاه یک روزنامه‌نگار محقق بررسی کند. دابنر معتقد است که مهارت‌های مصاحبه‌گری لویت در طول این پنج سال به شدت رشد کرده و حضور او می‌تواند جانی تازه به برنامه‌های فریکونومیکس ببخشد. لویت با خوش‌بینی می‌گوید که ترجیح می‌دهد یک پروژه را کمی زودتر از موعد تمام کند تا اینکه بیش از حد به آن بچسبد و کیفیت کارش افت کند.

نتیجه‌گیری:
این پادکست نشان‌دهنده تکامل فکری استیو لویت (Steve Levitt) از یک اقتصاددان صرفاً داده‌محور به انسانی است که به دنبال تاثیرگذاری اجتماعی عمیق‌تر است. او با تعطیل کردن پادکست خود، نه از دنیای ایده‌ها، بلکه از قالب‌های تکراری خداحافظی می‌کند تا تمام انرژی خود را صرف اصلاح ساختار آموزشی کند. پیام اصلی این گفتگو این است که یادگیری واقعی تنها زمانی رخ می‌دهد که فرد به جای اجبار، با اشتیاق و درگیری ذهنی به دنبال دانش برود. لویت با تکیه بر تجربیاتش در مصاحبه با متفکران بزرگ، اکنون به دنبال پیاده‌سازی مدل‌های آموزشی است که در آن هر دانش‌آموز بر اساس استعدادهای فردی خود شکوفا شود. بازگشت او به رادیو فریکونومیکس (Freconomics Radio) نیز نویدبخش تحلیل‌های دقیق‌تر در حوزه سیاست‌گذاری با نگاهی انسانی‌تر و جامع‌تر است. در نهایت، این مصاحبه یادآور این نکته است که حتی برای موفق‌ترین افراد نیز، تغییر مسیر و رها کردن پروژه‌های سودآور برای دنبال کردن اهداف والاتر، امری ضروری و الهام‌بخش است.